عبدالملک بن اعین با آنکه از راویان حدیث بود، به نجوم احکامی و تاثیر اوضاع کواکب اعتقاد راسخ داشت. هر تصمیمی که می خواست بگیرد و هر کاری که می خواست بکند اول به سراغ کتابهای نجومی می رفت و به محاسبه می پرداخت تا ببیند اوضاع کواکب چه حکم می کند.

تدریجاً این کار برایش عادت شده و نوعی وسواس در او ایجاد کرده بود به طوری که در همه کارها به نجوم مراجعه می کرد. روز به روز وسواسش بیشتر می شد .

از یک طرف می دید اگر این وضع ادامه پیدا کند و به سعد و نحس روزها و ساعتها و طالع نیک و بد و امثال اینها ترتیب اثر بدهد نظم زندگی اش بکلی به هم می خورد. از طرفی هم در خود توانایی مخالفت و بی اعتنایی نمی دید و همیشه به احوال مردمی که بی اعتنا به این امور دنبال کار خود می روند و به خدا توکل می کنند و هیچ درباره این چیزها فکر نمی کنند رشک می برد.

این مرد روزی حال خود را با حضرت امام جعفر صادق علیه السلام در میان گذاشت و عرض کرد:

«من به این علم مبتلا شده ام و دست و پایم بسته شده و نمی توانم از آن دست بردارم».

امام صادق با تعجب از او پرسید:

«تو به این چیزها معتقدی و عمل می کنی»

گفت :«بلی یا بن رسول الله»